Vështrim Historiko-Krahasues Për Akuzat E Reja Në Legjislacionin Procedural Penal Shqiptar-Dr. Kosta Gazeli

Për procedim penal shqiptar në vendin tonë mund të bëhet fjalë vetëm për  periudhën  pas Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë dhe formimit të qeverisë së  parë  shqiptare. Në periudhën përpara vitit 1912 zbatohej legjislacioni i pushtuesit osman, i miratuar në vitin 1879, i bazuar në modelin e Kodit të procedurës penale të Francës ose të Napoleonit, të vitit 1808.Pas Shpalljes së Pavarësisë dhe formimit të shtetit shqiptar, për shkak të kushteve  politiko-shoqërore dhe ekonomike, nuk u arrit të krijohej një legjislacion procedural penal i plotë dhe i mëvetësuar. Edhe në periudhën e mbretërisë, gjatë së cilës u arrit të realizohej një reformë e lavdëruar juridike, nuk u arrit të krijohej një kod i procedurës penale më vete. Për rrjedhojë, procedimi penal deri në vitin 1953, bazuar në vendimin  e Qeverisë së Përkohshme të Vlorës, të datës 6 dhjetor 1912, është zhvilluar në bazë të normave të parashikuara në legjislacionin procedural penal osman dhe, më vonë, të shumë normave me karakter procedural penal, që përmbanin ligjet e ndryshme organike, si ato për organizimin gjyqësor, për organizimin dhe funksionimin e prokurorisë, për avokatinë, ligji “Për organizimin e drejtësisë” i vitit 1929, të procedurës penale ushtarake për kohë paqe të vitit 1932, ligji “Mbi përmirësimin e dispozitave procedurale” dhe ligji “Për përmbarimin”, që hyri në fuqi më 09.03.1937. Pas Luftës së Dytë Botërore dhe deri në vitin 1953 u shpallën disa ligje që përmbanin dispozita me karakter procedural penal, të cilat  normonin veprimtarinë e gjykatave në kushtet e reja që u krijuan.Në ligjet organike të subjekteve të procedimit penal si dhe në ato me karakter procedural, në  tërësi konstatohet se normat me karakter procedural penal përmbanin elemente të sistemeve procedurale inkuizitore dhe akuzatore.

Për rrjedhojë, nuk mund të arrihen përfundime të sakta për sa u përket akuzave të reja në procedimin penal, veçanërisht për periudhën përpara Luftës së Dytë Botërore dhe çlirimit të vendit

  1. Akuzat e reja sipas Kodit të procedurës penale të vitit 1953.

Në mënyrë të plotë, institutin procedural të akuzave të reja në procedimin penal e hasim në Kodin e procedurës penale të vitit 1953, i cili është zbatuar deri në vitin 1980, kur hyri në fuqi Kodi i procedurës penale i miratuar në vitin 1979. Sipas këtij kodi, sistemi  procedural penal i zgjedhur ishte ai inkuizitor, por me elemente edhe të sistemit akuzator. Për rrjedhojë, në këtë kod, instituti procedural i akuzave të reja rregullohej në raport me funksionet, të drejtat dhe detyrat e subjekteve të procedimit penal gjatë procedimit penal, veçanërisht të gjykatës dhe prokurorit, të cilat përcaktoheshin nga sistemi procedural i cili ishte inkuizitor, modeli i tij, si dhe sistemi politik, që ishte vendosur në vendin tonë në atë kohë.

1. Akuzat e reja në fazën e hetimeve

Për fazën e hetimeve ky kod nuk parashikonte konkretisht mënyrën e procedimit pas marrjes së vendimit për marrjen si të pandehur të një personi dhe njoftimin e akuzës  kundër  tij, nëse zbuloheshin fakte ose rrethana të reja që diktonin nevojën e ndryshimit të akuzës që i ishte bërë dhe njoftuar më parë të pandehurit. Mënyra e veprimit në këto raste ishte përcaktuar nga literatura juridike e kohës. Sipas saj, në rast se gjatë zhvillimit të hetimeve fakti rezultonte ndryshe nga sa të pandehurit i ishte paraqitur akuza në njoftimin e vendimit për marrjen si të pandehur, hetuesi i çështjes duhej të përpilonte dhe t’i njoftonte të pandehurit një vendim të ri për marrjen si të pandehur, me një formulim të ri të akuzës ku të pasqyroheshin fakti ose rrethanat e reja pavarësisht nëse ato e ndryshonin ose jo cilësimin juridik të veprës penale.Në përfundim të hetimeve hetuesi i çështjes përpilonte aktakuzën në të cilën paraqiste konkluzionet që rezultonin nga tërësia e provave dhe akteve që ndodheshin në dosjen ose fashikullin, të cilit i bashkëngjitej dhe mbi të cilat mbështetej dërgimi i të pandehurit për gjykim në gjykatë, pas miratimit të saj nga prokurori. Në përpilimin e aktakuzës hetuesi nuk mund të dilte jashtë kufijve të akuzës që përmendej në vendimin për marrjen si të pandehur dhe që i ishte njoftuar të pandehurit duke rënduar në këtë mënyrë pozitën e këtij të fundit. Në përpilimin e aktakuzës, akuza që i ishte njoftuar të pandehurit mund të zbutej, pa ndryshuar cilësimin juridik të veprës penale për të cilën ishte akuzuar. Një kopje e aktakuzës i dorëzohej të pandehurit me qëllim që të përgatitej për mbrojtjen e tij në gjyq. Pas marrjes së aktakuzës, prokurori, nëse nuk ishte dakord, pa ia kthyer hetuesit, mund të përpilonte një aktakuzë të re. Por në këtë rast,  edhe ky nuk kishte të drejtë të kapërcente kufijtë e akuzës që i ishte njoftuar të pandehurit nga organi i hetimit. Prokurori mund të ndryshonte cilësimin juridik të veprës që i ngarkohej të pandehurit, vetëm nëse ky ndryshim nuk e rëndonte akuzën dhe nuk ndryshonte karakterin e krimit për të cilin akuzohej i pandehuri.Sipas nenit 214 të Kodit të procedurës penale të vitit 1953, çështjet me aktakuzë të miratuar nga prokurori që i dërgoheshin gjykatës për gjykim, para se të kalonin për shqyrtim gjyqësor, shqyrtoheshin në seancë përgatitore, pa praninë e palëve. Në këtë seancë, gjykata shqyrtonte nëse akuza ishte formuluar mirë ose nëse vepra penale ishte cilësuar drejt. Në përfundim të seancës përgatitore, sipas nenit 215 të Kodit të procedurës penale, ndër të tjera, gjykata vendoste: miratimin e aktakuzës, ndryshimin e aktakuzës kur nuk ishte rasti për kthimin e çështjes prokurorisë, dërgimin e të pandehurit për gjykim në seancë gjyqësore, kthimin e çështjes për plotësimin e hetimeve.Kthimin e çështjes për plotësimin e hetimeve gjykata e vendoste kur hetimet nuk ishin të plota, kur gjatë hetimeve ishin shkelur rregullat procedurale të cilat garantonin të drejtat e të pandehurit, si dhe kur ishte e nevojshme të bëhej ndryshimi i akuzës dhe ky ndryshim kërkonte ose hetime plotësuese, ose sillte një dënim më të rëndë nga ai i akuzës që i ishte njoftuar më parë të pandehurit.Pyetja që lindte pas kthimit të çështjes dhe plotësimit të hetimeve, ishte në do të  bëhej aktakuzë e re apo shtesë aktakuze. Kësaj ligji nuk i jepte zgjidhje, por që iu dha përgjigje me vendimin nr. 204, datë 26.03.1954, të Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë, sipas të cilit prokurori duhej t’ia dërgonte çështjen gjykatës për gjykim me aktakuzë të re. Sigurisht, i pandehuri duhej të njoftohej detyrimisht, si për akuzën e re, nëse ishte rasti, ashtu edhe për hetimet plotësuese, gjë që i siguronte atij të drejtën dhe mundësinë për t’u mbrojtur.Në seancë përgatitore gjykata kishte të drejtë të bënte edhe ndryshimin e cilësimit juridik të veprës penale që i ngarkohej të pandehurit, gjithmonë nëse ishte e  nevojshme që ky ndryshim të bëhej duke e cilësuar veprën penale sipas një neni tjetër që parashikonte një masë dënimi më të butë, pa qenë i nevojshëm zhvillimi i hetimeve plotësuese. Edhe për këtë ndryshim të cilësimit juridik të veprës, një kopje të vendimit gjykata ishte e detyruar t’ia dorëzonte të pandehurit, së bashku me një kopje të aktakuzës, tri ditë përpara caktimit të datës së zhvillimit të seancës gjyqësore, me qëllim që ai të përgatiste mbrojtjen e tij.

2. Akuzat e reja gjatë gjykimit të çështjes penale

Në Kodin e procedurës penale të vitit 1953, për akuzat e reja gjatë gjykimit bëhet fjalë në kapitullin e titulluar “Ndryshimi i akuzës dhe marrja nën akuzë e personave të tjerë” dhe konkretisht në nenet: 274, 275 dhe 276 të këtij kodi.Në  nenin  274  sanksionohej  ndryshimi  i  akuzës  gjatë  gjykimit  dhe konkretisht përmendej: “Kur nga të dhënat që kanë dalë gjatë gjykimit shihet e nevojshme të ndryshohet formulimi i parë i akuzës, gjykata kryesisht ose me kërkesën e çdo pale jep vendim në lidhje me këtë dhe ua njofton palëve. Në qoftë se formulimi i ri i akuzës nuk sjell një dënim më të rëndë dhe rrethanat e çështjes mund të sqarohen plotësisht gjatë seancës gjyqësore,  gjykata vazhdon gjykimin e çështjes. Kur shihet e nevojshme që të merren prova të reja në lidhje me ndryshimin e formulimit të akuzës, gjykata kryesisht ose me kërkesën e çdo pale dërgon çështjen për plotësimin e hetimeve. Në qoftë se formulimi i ri i akuzës sjell një dënim më të rëndë, çështja duhet të dërgohet për plotësimin e hetimeve”.Siç rezulton edhe nga përmbajtja e kësaj dispozite, gjykata gëzonte të drejtën e disponimit në lidhje me akuzën kryesisht, edhe pa kërkesën e palëve në gjykim, përfshirë edhe prokurorin, për ndryshimin e akuzës. Kjo e drejtë e gjykatës buronte nga karakteri inkuizitor i procesit penal, sipas të cilit gjykata nuk ishte vetëm organ i dhënies së drejtësisë, por edhe organ i ndjekjes penale ose i procedimit penal.Sipas  dispozitës  së  mësipërme,  kur  gjykata  dërgonte  çështjen  për plotësimin e hetimeve, organi i hetimit ishte i detyruar të vazhdonte hetimin dhe të kryente të gjitha detyrat e vendosura nga gjykata për marrjen e personit si të pandehur.Gjithashtu, kur gjykata bënte ndryshimin e akuzës, dispozita e mësipërme nuk parashikonte dhënien mundësi të të pandehurit dhe mbrojtësit të tij për të përgatitur mbrojtjen. Këta nuk kishin të drejtë të kërkonin afat për këtë qëllim edhe pse ky ndryshim i akuzës parashikonte dënim më të favorshëm për të pandehurin.Nëse nevoja e ndryshimit të akuzës lindte gjatë marrjes së vendimit përfundimtar, atëherë gjykata duhej të riçelte detyrimisht shqyrtimin gjyqësor për të vendosur ndryshimin apo formulimin e ri të akuzës. Pra ky ndryshim nuk lejohej të bëhej në dhomën e këshillimit.Në bazë të nenit 275 të këtij kodi, kur gjatë zhvillimit të gjykimit dilte se i pandehuri, përveç krimit për të cilin gjykohej, kishte kryer edhe një krim tjetër që nuk kishte lidhje me të parin, gjykata, kur çmonte se për krimin e fundit duhej të bëheshin hetime ose kur për akuzën e re parashikohej një dënim më i rëndë nga ai i akuzës së parë, vendoste veçimin e çështjes ose të krimit të ri. Sipas këtij neni, kur akuza e re kishte lidhje të ngushtë me akuzën e parë dhe gjykata çmonte se për akuzën e re duheshin bërë hetime, pezullonte gjykimin e çështjes dhe e dërgonte për zhvillimin e hetimeve.Sipas përmbajtjes së nenit 275 të Kodit të procedurës penale, kur dënimi për akuzën e re nuk ishte më i rëndë se dënimi për akuzën e parë, gjykata kishte të drejtë të bënte shqyrtimin e çështjes në të njëjtën seancë, vetëm nëse çmonte se për akuzën e re nuk ishte e nevojshme të zhvilloheshin hetime.Edhe sipas këtij neni rezulton se gjykata ishte edhe organ i procedimit, dhe se vendimi saj nuk kushtëzohej as nga mendimi i palëve të tjera, as edhe nga mendimi i prokurorit, ndonëse ai përfaqësonte organin e akuzës.Neni 276 i këtij kodi bënte fjalë për rastin kur gjatë gjykimit konstatohej se në çështjen implikoheshin edhe persona të tjerë. Sipas këtij neni, “Kur nga të dhënat e gjykimit del se është kryer një krim nga ana e një personi tjetër që nuk është dërguar në gjyq në lidhje me çështjen që gjykohet, gjykata jep vendim për fillimin e ndjekjes penale kundër atij personi dhe këtë çështje e dërgon për hetim sipas rregullave të përgjithshme. Në qoftë se çështja e re është e lidhur ngushtë me çështjen që gjykohet dhe gjykimi i tyre nuk mund të bëhet veç e veç, çështja që gjykohet duhet të pezullohet dhe të dërgohet bashkë me çështjen e re për t’u hetuar në tërësi…”.Edhe nga kjo dispozitë rezulton se gjatë gjykimit ka qenë gjykata që kishte të drejtën të merrte vendim për fillimin e ndjekjes penale ndaj personave të tjerë, të cilët nuk ishin marrë si të pandehur në një çështje që gjykohej.Përfundimisht,  siç  rezulton  edhe  nga  përmbajtja  e  dispozitave  të përmendura më sipër, sipas Kodit të procedurës penale të vitit 1953, gjatë gjykimit të çështjes, gjykata ishte i vetmi organ kompetent që kishte të drejtën e disponimit, si për ndryshimin e akuzës, ashtu edhe për një akuzë të re ose krim tjetër të kryer nga i pandehuri në gjykim apo për një krim të kryer nga persona të tjerë.

II. Akuzat e reja sipas Kodit të procedurës penale të vitit 1979

Siç u përmend edhe më sipër, dispozitat për akuzat e reja në procesin penal, të parashikuara nga Kodi i procedurës penale i vitit 1953, si edhe vetë ky kod vepruan deri në muajin prill të vitit 1980 kur hyri në fuqi Kodi i procedurës penale, i miratuar në vitin 1979.Në fakt, veçanërisht gjatë hetimeve paraprake, por edhe gjatë gjykimit, mundësia e prokurorit për të ndryshuar akuzën u zvogëlua edhe më shumë se mundësia që kishte me Kodin e procedurës penale të vitit 1953, para se të hynte në fuqi Kodi i procedurës penale i vitit 1979. Me dekretin nr. 5139, datë 30.01.1974, “Mbi unifikimin e hetuesisë, heqjen  e  saj nga sistemi i prokurorisë dhe përqendrimin e saj në sistemin e Ministrisë së Punëve të Brendshme” dhe më vonë me dekretin nr. 5265, datë 29.01.1975, “Për disa shtesa dhe ndryshime në Kodin e procedurës penale”, kjo e drejtë, gjatë hetimeve  paraprake, i kaloi kryesisht hetuesisë si organ më vete, ndërsa prokurorit iu la vetëm e drejta e miratimit të aktakuzës së hetuesisë vetëm për krimet e rënda.

1. Akuzat e reja dhe ndryshimi i akuzës në fazën e hetimeve

Që në fillim duhet thënë se edhe sistemi procedural i përcaktuar në këtë kod  dallohej edhe më shumë për karakterin e tij inkuizitor. Sipas këtij kodi, procedimi  penal fillonte me vendim të arsyetuar të gjykatës, gjyqtarit të vetëm dhe hetuesit. Pra, gjykata dhe gjyqtarët kishin si funksion edhe fillimin e ndjekjes apo të procedimit penal,  edhe atë të dhënies së drejtësisë. Në vendimin e fillimit të çështjes penale bëhej cilësimi juridik i veprës penale të kryer nga autori i saj mbështetur në të dhënat apo shkaqet që lejonin fillimin e çështjes. Pas momentit të fillimit të çështjes penale, kryerjes së veprimeve të ndryshme procedurale dhe mbledhjes së provave të mjaftueshme që tregonin se veprën penale e kishte kryer një person i caktuar, gjykata, gjyqtari i vetëm dhe hetuesi merrnin vendim për marrjen e këtij personi si të pandehur, të cilin ia komunikonin atij brenda 24 orëve.Në bazë të nenit 77 të Kodit të procedurës penale, pas marrjes së vendimit për marrjen e një personi si të pandehur dhe njoftimit të këtij vendimi të pandehurit, pyetjes së tij si dhe kryerjes së veprimeve të tjera hetimore, nëse dilnin të dhëna të reja të cilat diktonin nevojën e ndryshimit të akuzës së paraqitur ose e plotësonin atë, hetuesi ishte i detyruar të merrte vendim dhe t’ia njoftonte këtë të pandehurit. Kështu, në këtë nen thuhet: “Kur pas marrjes së një personi si të pandehur dhe pyetjes së tij dalin të dhëna të reja që ndryshojnë akuzën e paraqitur ose e plotësojnë atë, hetuesi është i detyruar të marrë vendim, të cilin ia njofton të pandehurit”.

Po të shihet me kujdes dispozita e sipërme del se ajo është shumë e përgjithshme  dhe nuk tregon konkretisht si duhet të zbatohet. Por, duke iu referuar praktikës së asaj kohe, e cila është justifikuar edhe teorikisht, zbatimi i saj është bërë në rastet si më poshtë:

Së pari,  kur  vepra  penale  për  të  cilën  ishte  akuzuar  i  pandehuri rezultonte ndryshe ose duhej të cilësohej sipas një dispozite të Kodit penal që parashikonte dënim më të lehtë, hetuesi e dërgonte në gjyq me akuzën sipas dispozitës që parashikonte  dënim më të lehtë, pa qenë nevoja të merrte vendim për pushimin e akuzës së parë dhe t’i njoftonte akuzën e dytë, që ishte më e lehtë. Ndërsa, kur vepra penale duhej të cilësohej me një dispozitë të Kodit penal që parashikonte dënim më të rëndë, hetuesi bënte ndryshimin e akuzës duke ia njoftuar vendimin përkatës të pandehurit dhe duke e marrë edhe në pyetje për akuzën e re.

Së dyti, kur jo vetëm dënimi, por edhe karakteri i veprës, sipas cilësimit

të ri, është më i rëndë se vepra e parë ose akuza fillestare.

Së treti, kur cilësimi i ri i veprës penale ndryshonte në mënyrë thelbësore për sa u përket rrethanave faktike.

Së katërti, kur i pandehuri kishte kryer edhe veprime të tjera kriminale, pavarësisht se ato nuk ndryshonin cilësimin juridik të veprës penale.

Së pesti, kur gjatë hetimit vërtetohej se i pandehuri kishte kryer edhe një ose më shumë vepra penale të tjera. Në këtë rast hetuesi hartonte një vendim të ri për marrjen si të pandehur ku përmendeshin të gjitha veprat penale për të cilat akuzohej dhe ia njoftonte të pandehurit.

2. Akuzat e reja gjatë gjykimit

Dispozitat e Kodit të procedurës penale të vitit 1979, për sa u përket akuzave të reja gjatë gjykimit, për shkak të sistemit inkuizator të procedimit penal, me përjashtime të vogla, kanë qenë të ngjashme.Gjyqtari, të cilit i jepej çështja për gjykim, sipas këtij kodi, kur çmonte se duhej të  ndryshohej akuza dhe ky ndryshim rëndonte pozitën e të pandehurit, merrte vendim për dërgimin e çështjes në seancë përgatitore. Në këtë seancë, kur nuk ishte e nevojshme që çështja t’i kthehej hetuesisë për hetime plotësuese, gjykata vendoste  ndryshimin e akuzës nëse ky ndryshim nuk rëndonte pozitën e të pandehurit dhe këtë vendim detyrimisht ia njoftonte të pandehurit. Nëse gjatë seancës përgatitore  konstatohej se duhej të bëhej një formulim i ri akuzës së të pandehurit, formulim i cili sillte dënim më të rëndë ose kishte karakter më të rëndë nga ai i akuzës së parë, si dhe kur kishte të dhëna se një person tjetër kishte kryer një vepër penale, që kishte lidhje me çështjen e dërguar për gjykim, çështja i kthehej hetuesisë për hetime të mëtejshme.Akuzat e reja gjatë gjykimit parashikohen nga nenet 144-146 të Kodit të procedurës penale, të cilat, siç u përmend edhe më sipër, nuk kanë ndryshime thelbësore nga dispozitat  që bëjnë fjalë për akuzat e reja sipas Kodit të procedurës penale të vitit 1953,  përkundrazi, rrethanat që përfaqësojnë akuzat e reja, janë të njëjta.

Kështu, sipas nenit 144 të këtij kodi, “Shqyrtimi i çështjes kufizohet vetëm për personat që janë dërguar në gjyq dhe për akuzat për të cilat ata janë marrë si të pandehur. Kur gjatë shqyrtimit të çështjes dalin të dhëna se i pandehuri, veç veprës penale për të cilën është dërguar në gjyq, ka kryer edhe një vepër penale tjetër, edhe sikur të jetë pushuar çështja nga hetuesi, gjykata vendos:

1. Rifillimin e çështjes për veprën penale dhe dërgimin e saj hetuesisë,

kur çmon se ajo nuk ka lidhje me akuzën e parë.

2. Marrjen si të pandehur dhe dërgimin e çështjes hetuesisë, kur akuza ka lidhje të ngushtë më të parën”.

Siç duket nga përmbajtja e dispozitës së mësipërme, në dallim nga Kodi i procedurës penale i vitit 1953, kur gjatë gjykimit zbuloheshin të dhëna se i pandehuri, veç veprës penale për të cilën ishte dërguar në gjyq, kishte kryer edhe një vepër penale tjetër, që nuk kishte lidhje me të parën, gjykata nuk mund të vendoste shqyrtimin e saj në të njëjtën seancë, në asnjë rast, edhe nëse për akuzën e re parashikohej një dënim më i butë se dënimi i parashikuar për veprën e parë.Ndërsa, rastet kur gjykata vendoste ndryshimin e akuzës ishin të njëjta me ato të Kodit të procedurës penale të vitit 1953 dhe parashikoheshin nga neni 145 i Kodit të procedurës penale.Në nenin 146 të Kodit të procedurës penale të vitit 1979 bëhet fjalë për mënyrën e veprimit nga gjykata kur gjatë gjykimit dilnin të dhëna që tregonin se ishte kryer një vepër penale nga një person tjetër. Sipas këtij neni, gjykata vendoste:

1. Rifillimin e çështjes kundër personit tjetër dhe dërgimin e materialit

përkatës hetuesisë, kur kjo nuk kishte lidhje me çështjen në shqyrtim.

2. Marrjen si të pandehur dhe dërgimin e çështjes hetuesisë, kur vepra penale e kryer nga personi tjetër kishte lidhje të ngushtë me çështjen që shqyrtohej dhe ishte i nevojshëm zhvillimi i hetimeve të tjera.Po të kemi parasysh nga sa u përmend më lart, në ndryshim nga kodi i mëparshëm, sipas të cilit gjykata mund të urdhëronte fillimin e ndjekjes penale ndaj një  personi, por nuk mund të vendoste marrjen e tij si të pandehur, me këtë kod i  njihej  e drejta gjykatës të merrte vendim për marrjen e personit si të pandehur.

III. Akuzat e reja sipas Kodit të procedurës penale në fuqi.

Kodi aktual i procedurës penale është miratuar dhe ka hyrë në fuqi në vitin 1995. Ai u hartua në kuadrin e reformës së gjerë legjislative që është zhvilluar pas ndryshimit të sistemit politik totalitar që ka ekzistuar në vendin tonë dhe zëvendësimit të tij me sistemin demokratik. Ky kod mbështetet në normat themelore të procedimit  penal të përcaktuara në konventa ndërkombëtare të rëndësishme në të cilat ka aderuar vendi ynë, si dhe në legjislacionin procedural penal të përparuar të vendeve me tradita demokratike.Siç dihet, për shkak të kushteve ekonomiko-shoqërore dhe politike, si edhe mjaft ligje dhe kode të rëndësishme, Kodi ynë i procedurës penale është  hartuar  dhe  ka  hyrë  në  fuqi  përpara  hartimit  dhe  miratimit  të Kushtetutës. Për rrjedhojë, ai ka pësuar ndryshime për t’u përsosur, për të qenë në pajtim të plotë me Kushtetutën që hyri në fuqi në vitin 1998, si dhe për t’iu përqasur sa më shumë legjislacionit procedural penal të vendeve të Bashkimit Evropian.Parimet e reja të rëndësishme dhe normat kryesore procedurale që parashikohen  në pjesën e përgjithshme të Kodit të procedurës penale, pasqyrohen edhe në përmbajtjen e normave për mënyrën apo rregullimin juridik të akuzave të reja në procesin tonë penal (gjatë shqyrtimit gjyqësor) që parashikohen kryesisht nga nenet 372 deri 377 të Kodit të procedurës penale, të përfshira në kapitullin “Akuzat e reja”. Theksojmë se ndryshimi i akuzës, ndonëse edhe sipas këtij kodi bëhet në të dyja fazat e procedimit penal: gjatë hetimeve paraprake dhe gjykimit, qëndron në përmbajtje dhe e ka burimin në sistemin procedural të zgjedhur sipas këtij kodi, pra në sistemin procedural akuzator, sipas të cilit funksionet, të drejtat dhe detyrat e subjekteve të procedimit penal që merren me akuzat e reja, ndryshojnë nga ato sipas sistemit inkuizitor të mëparshëm, si dhe në sistemin e ndryshëm politik dhe të modelit procedural të zgjedhur.

1. Ndryshimi i akuzës në fazën e hetimeve paraprake

Ndryshimi i akuzës në fazën e hetimeve paraprake nuk parashikohet në dispozitat e përmendura më sipër të kapitullit për akuzat e reja të cilat bëjnë fjalë për fazën e gjykimit, por, si bazë ligjore për këtë ndryshim, shërben neni 34, paragrafi i dytë i Kodit të procedurës penale në të cilin thuhet: “Kur pas marrjes së një personi si të pandehur dalin të dhëna të reja që ndryshojnë akuzën e paraqitur ose e plotësojnë atë, prokurori merr vendim të cilin ia njofton të pandehurit”.Nga përmbajtja e kësaj dispozite rezulton:

Së pari, në fazën e hetimeve paraprake, kur dalin të dhëna që e ndryshojnë ose e plotësojnë akuzën që i është paraqitur të pandehurit, lejohet ndryshimi ose plotësimi saj.

Së dyti, ndryshimi ose plotësimi i akuzës bëhet me vendim të prokurorit.

Së treti, nga përmbajtja e dispozitës nuk rezulton se në cilat raste, konkretisht, bëhet ndryshimi ose plotësimi i akuzës.Sipas praktikës së deritanishme që është pranuar përgjithësisht edhe nga literatura juridike, në fazën e hetimeve paraprake merret vendim për ndryshimin ose plotësimin e akuzës në këto raste:

1. Kur pas njoftimit të vendimit të marrjes së personit si të pandehur dhe zhvillimit të hetimeve administrohen të dhëna të reja, të cilat diktojnë nevojën e  ndryshimit të cilësimit juridik të veprës penale për të cilën i pandehuri është akuzuar, nga një vepër penale më e lehtë në një vepër penale më të rëndë ose nga një vepër penale më e rëndë në një vepër penale më të lehtë.

2. Kur gjatë hetimeve rezulton se i pandehuri e ka kryer veprën penale për të cilën akuzohet në bashkëpunim me persona të tjerë.

3. Kur gjatë hetimeve rezulton se i pandehuri, përveç veprës penale për të cilën akuzohet, ka kryer edhe një vepër penale tjetër, pavarësisht nëse ka lidhje apo jo me veprën penale për të cilën i është njoftuar akuza.

4. Në rastet kur gjatë hetimeve, pas njoftimit të akuzës, rezulton se i pandehuri ka kryer edhe veprime të tjera kriminale, të cilat nuk diheshin dhe për të cilat ai nuk  është akuzuar, pavarësisht se këto veprime nuk diktojnë nevojën e ndryshimit të cilësimit juridik të veprës penale për të cilën është akuzuar.

5.  Kur  gjatë  hetimeve  nuk  vërtetohet  akuza  që  i  është  njoftuar  të pandehurit, por rezulton se ai ka kryer një ose disa vepra penale të tjera për të cilat nuk është akuzuar.Lidhur me të drejtën që ka prokurori për të vendosur ndryshimin e akuzës gjatë hetimeve paraprake, lind pyetja se si duhet të veprohet kur gjatë hetimeve paraprake rezulton se vepra penale për të cilën akuzohet i pandehuri nuk është nga ato që ndiqen kryesisht, por është nga ato që parashikohen nga neni 284 dhe që ndjekja penale mund të fillojë vetëm me ankimin e të dëmtuarit apo është nga ato vepra penale ndjekja penale e të cilave mund të fillojë me ankimin e të dëmtuarit akuzues drejtpërdrejt në gjykatë.Ndonëse për këto raste nuk bëhet fjalë konkretisht në dispozitën përkatëse për ndryshimin e akuzës, gjykoj se është me vend që prokurori, kur rezulton se vepra penale  është nga ato që ndiqen me ankimin e të dëmtuarit, të thërrasë të dëmtuarin dhe t’i kërkojë deklarimin me shkrim të vullnetit të tij, nëse dëshiron ose jo të vazhdojë ndjekja penale kundër të pandehurit. Nëse i dëmtuari deklaron se ka  ankim dhe kërkon ndjekjen penale, prokurori duhet të vazhdojë hetimet deri në përfundimin dhe dërgimin e procedimit penal për gjykim në gjykatë ose pushimin e  procedimit nëse ekziston ndonjë nga rastet e parashikuara nga neni 290 i Kodit të procedurës penale. Në të kundërtën, nëse i dëmtuari nuk ka ankim, prokurori duhet të vendosë pushimin e procedimit në bazë të nenit 290, germa c, të Kodit të procedurës penale.

Ndërsa, në rast se gjatë hetimeve rezulton se vepra penale për të cilën një person është marrë si i pandehur, është nga ato për të cilat ndjekja penale mund të fillojë me ankimin e të dëmtuarit akuzues, që bëhet drejtpërdrejt në gjykatë, prokurori nuk ka asnjë të drejtë të ushtrojë ndjekjen penale. Në këto rrethana, kur ndodhet përpara një rasti të tillë, prokurori duhet të vendosë detyrimisht pushimin e procedimit penal dhe i dëmtuari akuzues, nëse dëshiron të ushtrohet ndjekja penale kundër të pandehurit, duhet t’i drejtohet drejtpërdrejt gjykatës, me kërkesë sipas nenit 59/1 të Kodit të procedurës penale.

2. Akuzat e reja gjatë gjykimit të çështjes

 

 

Sipas Kodit  të  procedurës  penale,  gjykimi  është  faza  e  dytë  më  e rëndësishme e procedimit penal. Ashtu si i gjithë Kodi i procedurës penale, edhe dispozitat që janë parashikuar për gjykimin, përshkohen nga elementet e sistemit procedural akuzator.  Pikërisht nga këto elemente përshkohen edhe dispozitat e parashikuara për akuzat e reja të parashikuara si kapitull i veçantë i fazës së gjykimit. Rregullat e parashikuara nga këto dispozita, të cilat bëjnë fjalë për akuzat e reja, për mundësinë e ndryshimit apo për plotësimin e akuzës etj., sigurojnë realizimin e funksioneve, të të drejtave dhe detyrave që u takojnë subjekteve përkatëse gjatë procedimit, veçanërisht të funksionit kryesor të gjykatës për dhënien e drejtësisë dhe pavarësinë e saj, si dhe të funksioneve  të prokurorit, kryesisht atë të ndjekjes penale dhe të ngritjes së akuzës e përfaqësimin e saj gjatë gjykimit të çështjes në gjykatë.

2.1. Në nenin 372 të Kodit të procedurës penale thuhet: “Kur gjatëshqyrtimit gjyqësor fakti del ndryshe nga ç’është  përshkruar në kërkesën për gjykim dhe gjykimi i tij është në kompetencën e asaj gjykate, prokurori ndryshon akuzën dhe procedon me akuzën përkatëse”.Nga përmbajtja e kësaj dispozite rezulton:

Së pari, se edhe gjatë gjykimit është prokurori që ka të drejtë të disponojë për ndryshimin e akuzës.

Së dyti, ndryshimi i akuzës nga prokurori në fazën e gjykimit mund të bëhet  vetëm  në fazën e shqyrtimit gjyqësor dhe jo përpara fillimit të shqyrtimit gjyqësor dhe as pas diskutimit përfundimtar të çështjes kur trupi gjykues apo gjyqtari i vetëm kanë deklaruar të mbyllur shqyrtimin gjyqësor.

Së treti, ndryshimi i akuzës nga prokurori bëhet kur gjatë gjykimit fakti del ndryshe nga ç’është përshkruar në kërkesën për gjykim.

Së katërti, gjykimi i akuzës së ndryshuar të mos jetë në kompetencën e një gjykate tjetër.Për sa i përket formës apo mënyrës si duhet ta bëjë prokurori ndryshimin e akuzës gjatë shqyrtimit gjyqësor kur ajo del ndryshe nga sa është paraqitur në kërkesën për gjykim, dispozita e mësipërme nuk e përcakton, por, në praktikë, në këto raste kërkesa për ndryshimin e akuzës mund të bëhet në seancë gjyqësore, me shkrim ose me gojë dhe shënohet në procesverbalin e seancës gjyqësore. Në këto raste kërkesa e prokurorit për ndryshimin e akuzës nuk i nënshtrohet shqyrtimit nga gjykata dhe, aq më tepër, nuk është e nevojshme të merret mendimi i palëve. Gjykata, thjesht, pranon kërkesën e prokurorit e cila shërben edhe si njoftim për akuzën e re dhe vazhdon gjykimin me këtë akuzë të re.Edhe nëse prokurori gjatë gjykimit nuk ushtron funksionin e tij për ndryshimin e akuzës, në këtë fazë të shqyrtimit gjyqësor gjykata nuk ka të drejtë të marrë vendim për ndryshimin e akuzës duke vazhduar gjykimin. Nuk është funksioni i gjykatës ndryshimi i akuzës. Nëse prokurori nuk e ushtron funksionin e tij, në një rast të tillë, kjo situatë ndreqet nga gjykata në vendimin përfundimtar për zgjidhjen e çështjes, ku ajo ka të  drejtë të ndryshojë cilësimin juridik të veprës për të cilën i pandehuri i është dërguar për gjykim, gjithmonë nëse gjykimi i veprës së ndryshuar është në kompetencë të saj.Ajo që duhet pasur parasysh në rastin e ndryshimit të akuzës, meqë, siç u përmend, nuk ka ndonjë formë të caktuar, prokurori, me rastin e këtij ndryshimi, duhet t’i shpjegojë të pandehurit, si bazën ligjore, ashtu edhe atë faktike ku mbështetet për formulimin e ri të akuzës, ndërsa gjykata duhet t’i japë kohën e nevojshme dhe mundësitë reale për t’u përgatitur për akuzën e re të ndryshuar, detyrime këto që rrjedhin nga Kushtetuta dhe Konventa Evropiane për të Drejtat dhe Liritë Themelore të Njeriut, mosrepektimi i të cilave e bën procesin jo të rregullt. Nëse i pandehuri gjykohet në mungesë, ekstrakti i procesverbalit, që bën fjalë për ndryshimin e akuzës, duhet t’i njoftohet të pandehurit sipas rregullave të njoftimit të akteve të gjykatës nga gjykata, pavarësisht se ndryshimin e akuzës e bën prokurori.Nga sa parashtruam më lart, dalin disa pyetje: Së pari, a mund ta bëjë  ndryshimin e akuzës prokurori, nëse për akuzën e ndryshuar është kompetente një gjykatë tjetër dhe, nëse prokurori e ndryshon, si duhet të veprojë gjykata? Së dyti, a mund ta bëjë ndryshimin prokurori kur gjatë gjykimit del se duhet të ndryshohet akuza dhe formulimi i ri duhet bërë për një vepër penale nga ato që ndiqen me ankimin e të dëmtuarit ose të të dëmtuarit akuzues dhe, nëse e bën, cili duhet të jetë qëndrimi i gjykatës? Së treti, si duhet të veprohet kur nga ndryshimi i akuzës çështja, sipas akuzës së re, duhet të gjykohet nga tre me një gjyqtar dhe e kundërta?Për sa i përket pyetjes së parë, kam mendimin se prokurori ka të drejtë të bëjë  ndryshimin e akuzës, siç e bën edhe në fazën e hetimeve dhe paralelisht i kërkon  gjykatës të shpallë moskompetencën. Këtë kërkesë prokurori e bazon në nenin 354/1 të Kodit të procedurës penale, sipas të cilit “Kërkesat që kanë të bëjnë me  juridiksionin, kompetencën,… nuk mund të parashtrohen më vonë në qoftë se nuk janë ngritur menjëherë pas legjitimimit të palëve, përveç kur mundësia për t’i ngritur lind vetëm gjatë shqyrtimit gjyqësor” . Nga ana e saj, gjykata, në zbatim të nenit 85 të Kodit të procedurës penale, me vendim, shpall moskompetencën dhe urdhëron dërgimin e akteve gjykatës kompetente, gjë të cilën ajo ka të drejtë ta bëjë edhe kryesisht ose pa kërkesën e prokurorit.Lidhur me pyetjen e dytë, sipas nenit 284 të Kodit të procedurës penale, ankimi i të dëmtuarit është kusht për fillimin e procedimit. Prandaj, kur gjatë gjykimit del se vepra për të cilën i pandehuri është duke u gjykuar duhet të cilësohet ndryshe, sipas një vepre për të cilën procedimi mund të fillojë me ankimin e të dëmtuarit, ashtu si edhe gjatë hetimit, nuk ka pse të ketë pengesë për të bërë ndryshimin e cilësimit juridik të veprës sipas

 

 

një vepre penale nga ato që ndiqen me ankimin e të dëmtuarit. Për sa i përket vazhdimit të mëtejshëm të gjykimit, pas këtij ndryshimi mendoj se duhet të zbatohet  neni 376/2 i Kodit të procedurës penale, sipas të cilit “Kryetari urdhëron thirrjen e të dëmtuarit duke respektuar një afat jo më të vogël se pesë ditë”. Nëse pas kësaj i dëmtuari paraqitet në seancë dhe shpreh vullnetin e tij, gjykata, në varësi të këtij vullneti, vendos vazhdimin e gjykimit ose pushimin në bazë të nenit 387 të Kodit të procedurës penale, duke pasqyruar në vendimin e saj, si ndryshimin e akuzës, ashtu edhe shprehjen e vullnetit të të dëmtuarit. Po kështu duhet të veprohet edhe në rastin kur nga ndryshimi i akuzës vihemi përpara një vepre penale nga ato që ndiqen me ankimin e të dëmtuarit akuzues.Në rastin kur një çështje për të cilën prokurori ka vendosur ndryshimin e akuzës së të pandehurit, sipas një vepre penale që gjykohet nga një me tre gjyqtarë dhe kjo çështje është në kompetencën lëndore dhe tokësore të së njëjtës gjykatë, nuk ka asnjë problem për të vazhduar gjykimin. Ndërsa, në rastin kur prokurori ndryshon akuzën dhe vepra sipas akuzës së re cilësohet sipas një dispozite që nuk duhet të gjykohet nga gjyqtari i vetëm, por me trup gjykues, atëherë gjyqtari i vetëm duhet të shpallë moskompetencën dhe çështja gjykohet me trup gjykues.

2.2. Gjatë shqyrtimit gjyqësor shpesh dalin të dhëna nga të cilat rezulton se i pandehuri ka kryer veprime kriminale ose vepra penale të cilat lidhen me veprën penale për të cilën është paraqitur për gjykim, ose dalin rrethana rënduese të cilat ose nuk ishin vërtetuar gjatë hetimeve paraprake, ose nuk ishin përmendur nga prokurori në kërkesën për gjykim drejtuar gjykatës. Për mënyrën ose rregullat që duhet të zbatojnë në këto raste prokurori dhe gjykata, bëhet fjalë në nenin 373 të Kodit të procedurës penale në të cilin thuhet: “Kur gjatë shqyrtimit gjyqësor del një vepër penale tjetër që ka lidhje me atë që gjykohet sipas nenit 79/b, ose një rrethanë rënduese që nuk është përmendur në kërkesën për gjykim, prokurori i komunikon të pandehurit veprën penale ose rrethanën, por me kusht që gjykimi të mos jetë në kompetencë të një gjykate më të lartë”.Duke analizuar përmbajtjen e nenit të mësipërm, rezulton: Së pari, pas dërgimit të çështjes në gjykatë, prokurori ka të drejtë të bëjë ndryshimin (komunikimin)  e  akuzës  kundër  të  pandehurit  vetëm  gjatë  shqyrtimit gjyqësor të çështjes, por jo kur ajo ndodhet në sekretarinë e gjykatës, as në fazën përgatitore të shqyrtimit gjyqësor dhe as pas diskutimit përfundimtar dhe mbylljen  e shqyrtimit gjyqësor. Së dyti, gjatë shqyrtimit gjyqësor, prokurori mund të bëjë  ndryshimin e akuzës dhe t’ia komunikojë atë të pandehurit, nëse gjatë këtij shqyrtimi del se i pandehuri ka kryer edhe një vepër penale tjetër që ka lidhje me atë që gjykohet ose del një rrethanë rënduese që nuk është përmendur në kërkesën për gjykim. Së treti, gjykimi i veprës penale tjetër nuk duhet të jetë në kompetencë të një gjykate më të lartë.

Për sa i përket kuptimit të veprës penale tjetër që ka lidhje me atë për të cilën gjykohet i pandehuri, në nenin 373, ligjvënësi i referohet nenit 79/b të Kodit të procedurës penale, sipas të cilit, kur një person akuzohet për dy vepra penale, lejohet bashkimi i procedimeve penale. Ndërsa, për rrethanën rënduese, ndonëse në dispozitën e mësipërme nuk përmendet, në çdo rast do të kihen parasysh rrethanat rënduese të parashikuara nga neni 50 i Kodit të procedurës penale.Përfundimisht, gjatë  shqyrtimit  gjyqësor  prokurori  është  i  detyruar të bëjë  ndryshimin e akuzës së të pandehurit të dërguar për gjykim ose komunikimin e  veprës  penale tjetër dhe të rrethanës rënduese, të cilat përbëjnë një akuzë të re që del gjatë këtij gjykimi. Komunikimi i akuzës së re, kur i pandehuri është i pranishëm në gjykim, bëhet si edhe në rastin që u përmend për ndryshimin e cilësimit juridik të veprës penale, që parashikohet nga neni 372 i Kodit të procedurës penale. Po ashtu, edhe gjykata duhet të pranojë që akuza e re të gjykohet bashkërisht me akuzën e parë për të cilën gjykimi ka filluar, gjithmonë nëse konstatohet se edhe akuza për  veprën e re është në kompetencën e saj. Për sa i përket kushtit që vepra penale tjetër “nuk duhet të jetë në kompetencë të një gjykate më të lartë” që thuhet në nenin 373 të Kodit të procedurës penale, lind pyetja se cilën gjykatë duhet ta konsiderojmë më të lartë. Lidhur me këtë pyetje kam mendimin se duhet t’u referohemi gjithmonë gjykatave, të cilat kanë të drejtë të gjykojnë si shkallë e parë dhe jo si shkallë e dytë apo e tretë. Në këtë kuptim, mendoj, për shembull se, në raport me gjykatën e rrethit gjyqësor, gjykatë më e lartë është gjykata e shkallës së parë për krime të rënda dhe Gjykata e Lartë, gjë për të cilën nuk e shoh me vend të ndalem për të arsyetuar pse pikërisht duhen kuptuar si të tilla këto gjykata.Gjithashtu, në  nenin  373  nuk  bëhet  fjalë  si  duhet  të  veprohet  kur kompetente për gjykimin e veprës penale tjetër nuk është gjykata që gjykon çështjen, por një gjykatë tjetër më e lartë, siç është gjykata e krimeve të rënda. Në këto raste kam mendimin se gjykata duhet të vazhdojë gjykimin për akuzën e parë, ndërsa për veprën penale tjetër, prokurori bën regjistrimin e saj dhe procedon më vete duke ndjekur rregullat përkatëse për procedimin dhe dërgimin e çështjes gjykatës kompetente, në rastin konkret asaj për gjykimin e krimeve të rënda. Ndërsa, kur gjykata ndodhet para faktit që prokurori komunikon akuzën e re që lidhet me atë që është duke u gjykuar, në bazë të nenit 79/b të Kodit të procedurës penale, vendos bashkimin e procedimeve penale dhe vazhdon gjykiminGjatë gjykimit mund të ndodhë që pas njoftimit të akuzës së re nga prokurori, një vepër penale të jetë në kompetencën lëndore të gjykatave të ndryshme. Në këto raste gjykata që ka filluar gjykimin, bazuar edhe në nenin 80/1 të Kodit të procedurës penale, nëse një nga këto vepra penale është në kompetencën lëndore të gjykatës së krimeve të rënda ose të Gjykatës së Lartë si gjykatë e shkallës së parë, duhet të shpallë moskompetencën dhe të urdhërojë dërgimin e akteve gjykatave përkatëse për kompetencë gjykimi. Ndërsa, kur gjatë gjykimit në Gjykatën e Lartë dhe në atë të krimeve të rënda, prokurori bën komunikimin e një akuze të re të pandehurit, e cila është në kompetencë gjykimi të një gjykate tjetër më të ulët, duhet  të vazhdojë gjykimin si gjykatë më e lartë.2.3. Në nenin 374 të Kodit të procedurës penale thuhet: “Kur gjatë shqyrtimit  gjyqësor del një fakt i ri në ngarkim të të pandehurit që nuk është përmendur në kërkesën për gjykim dhe për të cilën duhet proceduar kryesisht, prokurori procedon në format e zakonshme duke tërhequr dosjen për të vazhduar hetimet paraprake. Megjithatë, në qoftë se prokurori kërkon, gjykata mund të lejojë gjykimin në të njëjtën seancë kur i pandehuri jep pëlqimin dhe nuk dëmtohet shpejtësia e procedimit”.Ndonëse nuk del shumë qartë, përmbajtja e dispozitës së mësipërme bën fjalë për rastet kur gjatë gjykimit rezulton se i pandehuri ka kryer edhe një vepër penale tjetër të re, që nuk ka lidhje me atë për të cilën është duke u gjykuar, si dhe për mënyrën ose rregullat që duhet të zbatohen në këto raste. Për këtë fakt të ri ose veprën penale të re prokurori duhet të procedojë kryesisht duke tërhequr dosjen për të vazhduar hetimet  paraprake, pra veprime të tjera hetimore të cilat mund të ndikojnë në një cilësim të ri edhe të akuzës së formuluar në kërkesën për gjykim. Nga ana e saj, në këto raste, gjykata duhet t’ia kthejë dosjen prokurorit, me përjashtim të rasteve të përmendura në këtë dispozitë kur shqyrtimi në të njëjtën seancë edhe të faktit të ri kërkohet nga prokurori dhe jepet edhe pëlqimi i të pandehurit, si dhe kur, sipas vlerësimit të gjykatës, nuk dëmtohet shpejtësia e procedimit. Pra, gjykimi mund të vazhdojë vetëm nëse ekzistojnë të tria këto kushte. Në të kundërt, dosja duhet t’i kthehet prokurorisë. Kur gjykimi bëhet në mungesë të të pandehurit, fakti i ri shënohet në procesverbalin e seancës gjyqësore dhe i njoftohet me kërkesë të prokurorit.Gjithashtu, nga përmbajtja e dispozitës së mësipërme rezulton se gjykata nuk ka të drejtë kryesisht t’ia kalojë dosjen prokurorit, nëse ky vetë nuk e konstaton faktin e ri dhe nuk kërkon kthimin e dosjes. Po ashtu, ajo nuk mund të deklarojë fajtor të pandehurin për një vepër penale tjetër që atij nuk i është komunikuar nga prokurori, apo për një fakt të ri ose vepër penale të re që nuk është konstatuar nga ky i fundit dhe për të cilën të ketë kërkuar procedimin dhe gjykimin në të njëjtën seancë, në zbatim të kësaj dispozite.Duke pasur si qëllim kryesor që në këtë shkrim të jap më tepër një panoramë   historiko-krahasuese  për  akuzat  e  reja  në  procesin  penal të Shqipërisë dhe duke  gjykuar se materiali i paraqitur duhet të jetë i mjaftueshëm për arritjen e këtij qëllimi, dispozitat e tjera për akuzat e reja sipas Kodit të procedurës penale që aktualisht është në fuqi në vendin tonë, do të jenë objekt i një shkrimi tjetër të mëvonshëm.

 

Marre nga  Revista Shkecore “Justiani I Pare”

Shënim I Stafit I DrejtesiaShqiptare.com:

E drejta e autorit mbetet i  autorit të punimit . Opinionet e shprehura  dhe studimet  juridike  e publikuara në këtë Website janë të autorëve përkatës  qe I kane shkruar ato. Ne nuk pranojmë asnjë përgjegjësi në qoftë se  shkrimi është upload-uar pa lejen e autorit.Ne nuk pranojmë asnjë përgjegjësi për pikëpamjet, vërtetësinë e informacionit që përmbajnë artikujt që publikon dhe shkeljet e se drejtës së autorit.Kushdo që ka ndonjë ankese  rreth  së  drejtës  së autorit ne publikimet e ketij website,  është I lutur  te dërgoje një email  tek kontakt@drejtesiashqiptare.com.  Ne do ta  shqyrtojmë me përgjegjesi ankesën dhe do ta heqim menjëherë shkrimin.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


*

15 + two =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Powered by WordPress | Designed by: Dog Groomer | Thanks to Assistant Manager Jobs, Translation Jobs and New York Singles